Ouderreis Stanislascollege Delft
 

Waarom het Pamvotis-meer zo groen is

Maria leest op Nisaki voor hoe Ali Pasja 17 jonge vrouwen heeft laten verdrinken in het meer

We gleden over het Pamvotis-meer dat groener leek dan ooit tevoren. Misschien was het water vervuild als straf voor de mensen die het verzwolgen had. In 1801 heeft Ali Pasja er zeventien jonge vrouwen in laten verdrinken. Over de toedracht van deze gebeurtenis bestaan verscheidene versies. Door die met elkaar te mengen kreeg ik het volgende destillaat.
Op een dag trof Ali zijn geliefde schoondochter in tranen aan. 'Wat is er, mijn liefje, waarom huil je?' Onder de blik van zijn vriendelijke blauwe ogen snikte ze vertrouwelijk: 'Mouctar houdt niet meer van me.' 'En waarom dan niet?'
'Al zijn aandacht gaat uit naar zijn minnares en naar anderen die hij verleidelijker schijnt te vinden dan mij.' 'Daar zullen we dan eens wat aan doen,' sprak de Vizier resoluut. 'Is er hier iemand in het paleis die de kunst van het schrijven machtig is?'
Door haar tranen heen knikte ze.
'Laat hem dan een lijst maken met de namen van alle vrouwen die je op het oog hebt en laat de rest aan mij over.' Als een braaf schoolkind kweet ze zich van haar taak. Ze maakte een respectabel overzicht van de mooiste vrouwen van Ioanina, diegenen die het meest haar paranoïde jaloezie opwekten. Bovenaan prijkte de naam van Mouctars minnares, Frossini, die volgens weer andere bronnen ook de minnares van Ali zelf was, of geweest was.
Er is een pathetisch schilderij, op ansichtkaartformaat overal in Ioanina te koop, van hoe het eruit gezien moet hebben. De naam van de schilder wordt niet vermeld; ik neem aan dat hij niet als een soort hoffotograaf bij het evenement aanwezig is geweest. Alleen het te water laten van Frossini is erop afgebeeld. In een roeiboot is men het meer op gepeddeld. Een gespierde soldaat in een met goudgalon afgezet uniform, een krom-zwaard op de heup zoals ik dat in het museum gezien had, tilt Frossini uit de boot, zijn ogen bol van de krachtsinspanning. Het is nacht. Een flambouw op de boeg en een gedeeltelijk achter nevelslierten schuilgaande volle maan verlichten het tafereel dat duidelijk met liefde voor het gruwelijke is neergezet. Vanaf een rotspunt op de achtergrond kijkt Ali Pasja zelf met gebalde vuisten toe of de opdracht naar behoren wordt uitgevoerd. Frossini heft haar ogen ten hemel. Haar blanke polsen en enkels zijn met touw aan elkaar gebonden en onder haar voeten bungelt een flinke steen. Ze draagt niet bepaald het kleed van de boetvaardige, maar een ragfijne jurk, zo te zien van zijde, een fraai geborduurd gilet en elegante schoentjes. Haar haren wapperen in de wind. Nog wel, kun je niet nalaten te denken. In de boot zit nog een soldaat, een geweer op de schouder. Opkijkend naar Frossini opent hij zijn hand alsof hij wil zeggen: 'Hoe kon je nu ook zo stom zijn?' Naast hem verbergt een andere jonge vrouw, een van de 16 anderen die nog volgen, haar gezicht in haar handen. Heel in de verte houden nog meer soldaten met omhoogwijzende geweren een oogje in het zeil. Een schrijnende verheerlijking van mannelijk machtsvertoon en collectieve lafheid tegenover de weerloze Frossini.

De verdrinking van Frossini, de belangrijkste minnares van zijn zoon Mouctar

Overigens mag de Frossini van het schilderij nog van geluk spreken dat ze haar laatste uur niet in een dichtgebonden jutezak doorbracht. De verdrinkingsdood voor een overspelige vrouw was niet door Ali Pasja uitgevonden. Meestal liet men de ter dood veroordeelde in een met een steen verzwaarde zak naar de bodem zakken. Ik keek naar de gladde waterspiegel. Als water een landschap genoemd kan worden, dan behoorde ook het Pamvotismeer tot de categorie schuldige landschappen.

Tessa de Loo, Een varken in het paleis.

 
teksten/hoe_het_pamvotis-meer_zo_groen_komt.txt · Laatst gewijzigd: 2007/08/19 22:38 door luc
 
Recent changes RSS feed Creative Commons License Donate Powered by PHP Valid XHTML 1.0 Valid CSS Driven by DokuWiki